آقای همسر یه مدتیه که برنامه شلوغی داره و بیشتر اوقات خسته ست و طبیعتا فشار زیادیو تحمل میکنه و آستانه تحملش پایین اومده. مثلآ ۵شنبه شب مهمونی  یکی از دوستان مشترک که توی یک باغ و خیلی دور از شهر بود٫ دعوت بودیم و من هم که حوصلم حسابی این مدت سر رفته بود کلی ذوق زده بودم. اون روز من تا ۷:۴۵ کلاس زبان داشتم و آقای همسر خودش بدون اینکه به من بگه ۸:۴۵ با دوستش قرار گذاشته بود تا با هم بریم. منم بدون اعتراض با سرعت نور آماده شدم اما ایشون اینقد عصبی بود و تمام راه غر زد. ازون غرهایی که دوست داری خودت رو حلق آویز کنی تا همه چی تموم شه و آروم شه!!!تموم طول مسیر نفس های عمیق میکشید و غر میزد که هنوز هم با یادآوریش روانم خط خطی میشه و دوستش ازون طرف هر ۵ دقیق تماس میگرفت و سوال تکراری و مزخرف "کجایید" رو می پرسید و آقای همسر هم هی میگفت آبروم رو پیش بچه ها بردیو....

این سناریو همچنان ادامه داشت تا رسیدیم. اولا اینکه خیلی زود بود و خیلی از مهمونا هنوز نیومده بودن. ثانیا آقای دوست خانومش کفشهاشو جا گذاشته بود و مجبور شد همه اون مسیر رو برگرده و من هم دلم بسیار زیاد خنک شد. گرچه دیگه اون مهمونی کوفتم شده بود و هیچی برام مهم نبود و تنها بی صبرانه میخواستم همه چی تموم شه و برگردم خونه. نمی دونم واقعا چرا وقتی مردم اینقد بی خیالن و موضوع اصلی همه چی خودشونن و زن و بچه شون٫ ما باید خودمون رو اذیت کنیم؟اونم اینقد نافرم؟

این تنها نمونه این روزها نیست. متاسفانه آقای همسر این روزها با کوچکترین جرقه از کوره در میره و بعد جوری وانمود میکنه که انگار اتفاقی نیفتاده و انتظار داره من مثل اول باشم! و این یک علامت سوال بزرگه برای من که واقعا نمی دونه حرفهایی که تو عصبانیت میزنه هرچند حرف دلش هم نباشه من رو تا چه اندازه داغون میکنه؟منجمدم میکنه؟